Çok Helalı Kültür...

[akmancı]

Bana tuvaletini söyle, sana kim olduğunu söyleyeyim... Başbakanlık’taki hela devir teslimi, ülkenin içinde bunaldığı modernleşme krizinin 'umumi' bir simgesine dönüştü...

 

Mesut Yılmaz, Başbakanlık makamına yer­leştikten sonra, ilk "defi hacet" ihtiyacın­da ortaya çıktı korkunç gerçek...

Başbakanlığın alafranga makam tuvaleti Erbakan tarafından "alaturka"ya çevrilmişti.

Dünya başımıza yıkıldı adeta...

Beyaz çoraplı piyanist - şantör ayakkabısından şampanya içmiş gibi olduk.

70 yıllık modernleşme mücadelemiz, bir sifon dar­besiyle karanlık bir kuyuda kaybolup gitmişcesine hayıflandık.

Dizini kırarak şeyeden bir Başbakan tarafından yönetilmiş olmanın utancı sardı benliğimizi... Allahtan hükümet devrilmişti... "Artık o kara günler geride kaldı. Bundan böyle hacetini alafranga usulle defeden bir Başbakanımız var" diye teselli bulduk.

Nitekim Yılmaz, ilk ic­raat olarak, makamındaki alaturka hela taşını yıktırıp, yerine alafran­ga klozeti diktirdi ve böylece modernin gele­neksel karşısındaki savaşında kaybedilmiş bir mevzi daha geri alınmış oldu.

Yine de geride yanıtlan­mamış bir sürü soru kaldı:

                                                                                     

Bir defa Başbakan'ın nasıl hacet giderdiğin­den bize ne? Niye böy­lesine ...tan bir konu, kamuoyunu bu kadar meşgul ediyor? Biz kim oluyoruz ki, kimin ne tür tuvalette, nasıl otur­ması gerektiğine karar veriyoruz?

Hem, tuvalette öyle oturarak hacet gören büyük kitlelerin oyunu alarak iktidar olmuş bir Başbakan neden "en mahrem anında" onlar gibi diz kırma­sın? Başbakanlıktaki alaturka hela taşlarını parça­lamakla, bütün yurtta, tarlada, yol kenarında ya da evinin taş zemininde abdest alanların alaturka kimliğini ve "makus talihini" de parçalamış oluyor muyuz?

Daha zor bir soru: Evinde alaturka tuvalete gi­den bir Başbakan, makamında alafranga "takıl­mak" zorunda mıdır? Öyleyse bu, "gündüz modern, gece geleneksel" olma hali onda bir kimlik krizi ve bir tür kabızlığa yol açmaz mı?

Sizce Erbakan'ın çocukluğundan beri hiç sinema­ya gitmemiş oluşu mu garip, alaturka tuvalette ha­cet gidermesi mi? Yoksa bunlar birbiriyle ilişkili mi? Çok partili hayata geçtiğinden beri, alafranga tuvaletlere şeyeden başbakanlarca yönetilen Türkiye'nin halen dünyanın en az tuvalet kağıdı tüke­ten ülkelerden biri olması, yönetimdeki "bilincin" kitlelere ulaşamadığını mı gösteriyor, yoksa taha­retlenme kültürünün yenilmezliğini mi?

Alafranga tuvalatte hacet görenlerin iktidarında kültür bakanının "biz opera değil, yağlı güreş seve­riz" demesi neden bu kadar tepkiye yol açtı? 70 yıldır sakladığımız bir sırrımızı açığa vurduğu için mi? "Biz alafranga değil, alaturka tuvalette rahat ederiz" dese de aynı tepki dalgası olacak mıydı?

Aslında biz opera mı severiz?

Siz hayatında klasik müzik dinlemediği halde, klasik müzik konserlerinin açılışını bir modern yaşam mi­tingine dönüştüren devlet adamlarını mı tercih edersiniz? Ope­rası olmayan bir toplu­mun, operayı çağdaş yaşam biçiminin yega­ne bayrağı haline ge­tirmesi ne kadar man­tıklı?

Bir politikacı, kendi­sini seçenlerin, yani kendisi gibi yaşayanla­rın temsilcisi midir, yoksa ülkenin mi? Ül­kenin yarısı kerevette otururken, yabancı konukları koltukta ağırlamak, onları hoş tutma gayreti midir, göze girme çabası mı? Üç karılı politikacının kadın işlerinden sorum­lu devlet bakanı olmasını, alaturka tuvaletten vaz­geçmeyen Erbakan'ın kızına lüks otelde alafranga düğün yapmasını, kravatsız girmenin yasak olduğu Meclis'te, grup salonunda çiğ köfte partilerinin serbest bırakılmasını nasıl açıklamalıyız?

Sahi... Düğünlerin komparsitayla başlayıp, çifte­telli ile bittiği bir ülkede, nasıl umumi tuvaletler yaptırmalıyız?